Teus Kuijt keek zijn ogen uit bij Alpe d’HuZes

‘Het was indrukwekkend, met hoofdletters’

Wat Teus Kuijt vooraf had gehoord over Alpe d’HuZes, bleek in werkelijkheid nog veel indrukwekkender. De voormalig kalverhouder uit Zwartebroek reisde begin juni met BIG Challenge, boeren en tuinders tegen kanker, af naar de Franse Alpen om wandelend de Alpe d’Huez te beklimmen. Hij kwam terug met een hoofd vol indrukken, nieuwe vriendschappen en een ervaring die hij niet snel zal vergeten.

„Wat je daar ziet en voelt, kun je eigenlijk niet beschrijven. Dat moet je zelf meemaken.” Al op de heenreis voelde Teus Kuijt (66) dat het een bijzondere week zou worden. In Frankrijk wachtte een vol programma met ontmoetingen, herdenkingen en verhalen van deelnemers, vrijwilligers en mensen die zelf met kanker te maken hebben gehad. En natuurlijk die berg op. „Het was indrukwekkend, met hoofdletters”, zegt hij. „Je hoort vooraf allerlei verhalen, maar als je er eenmaal bent, is het factor tien. Dan besef je dat jouw inspanning eigenlijk niets voorstelt vergeleken met wat zij hebben meegemaakt.” De verhalen maakten diepe indruk. „Ik was aan het einde van de dag niet eens zozeer lichamelijk moe, maar vooral moe in mijn hoofd. Er kwam zoveel binnen. Dat raakte me echt.”

Voor Kuijt was deelname aan Alpe d’HuZes het sluitstuk van een bijzonder jaar. Vorig jaar gingen de laatste kalveren weg van het bedrijf dat hij samen met zijn vrouw Ria jarenlang runde. Via de piekbelastersregeling besloten ze te stoppen. Zonder opvolgers lag die keuze uiteindelijk voor de hand, al viel het afscheid na tientallen jaren ondernemen niet mee. Met het wegvallen van het dagelijkse werk op het bedrijf ontstond ruimte voor nieuwe uitdagingen. Die vond Kuijt onder meer in wandelen. Eerder liep hij samen met zijn dochter al de Vierdaagse. Toen vervolgens de vraag opkwam wat een volgende uitdaging zou kunnen zijn, kwam BIG Challenge in beeld. „Ik had in het verleden verschillende deelnemers gesponsord. Op een gegeven moment dacht ik: waarom zou ik het niet eens zelf doen? Gewoon uit dankbaarheid voor de gezondheid die ik heb.”

Via team Gelderse Vallei sloot hij zich aan bij BIG Challenge, het agrarische team binnen Alpe d’HuZes dat jaarlijks geld inzamelt voor kankeronderzoek. Dat bleek meer te zijn dan alleen trainen voor een sportieve prestatie.

Sponsoracties

Om deel te nemen moest ook sponsorgeld worden opgehaald. Kuijt ontdekte al snel dat daar behoorlijk wat werk in ging zitten. „Dat heb ik eerlijk gezegd wel een beetje onderschat. Maar als je ergens voor gaat, moet je het ook goed doen.” Samen met een teamgenoot organiseerde hij een succesvolle worstactie. Drie varkens werden volledig gesponsord door varkenshouders uit de omgeving. Daarnaast waren er wandeltochten, de verkoop van oliebollen en kerstkransen en allerlei spontane giften. Zelfs tijdens de sloop van de voormalige kalverstallen bleef de actie doorlopen. Het sponsorbedrag groeide uiteindelijk richting het streefbedrag van 5.000 euro. Maar gaandeweg werd duidelijk dat geld inzamelen slechts een deel van het verhaal was.

Verhalen achter de cijfers

Hoewel Kuijt zelf en zijn directe gezin gespaard zijn gebleven van kanker, zag hij de ziekte wel van dichtbij. Een goede vriend overleed al op 42-jarige leeftijd. Daarnaast kent hij verschillende mensen uit de kalverhouderij die met kanker werden geconfronteerd. Sommigen herstelden gelukkig, anderen niet. „Dan merk je hoe belangrijk onderzoek is. Als je leest wat er dankzij onderzoek mogelijk wordt, dan besef je dat iedere euro verschil kan maken.” Die overtuiging kreeg tijdens de week in Frankrijk nog meer betekenis.

Eén grote familie

Wat Kuijt misschien nog wel het meest bijblijft, is de saamhorigheid. Vooraf had hij daarover gehoord, maar pas op de berg begreep hij wat mensen bedoelden. „Het voelde echt als één grote familie. Iedereen helpt elkaar. Mensen die je helemaal niet kent spreken je aan, moedigen je aan of bedanken je voor wat je doet. Dat is heel bijzonder.”

Op woensdag hielp hij zelf als vrijwilliger bij het entertainmentpunt van BIG Challenge tussen bocht 3 en 4. „We deelden eten uit aan deelnemers die voorbij kwamen. Het was mooi om te zien hoe mensen zich omhoog vochten. Sommigen zaten helemaal stuk, maar gingen toch door.”

Ook zijn vrouw Ria was als vrijwilliger actief. „Op de berg maakt het niet uit of je ondernemer bent, werknemer, adviseur of vrijwilliger. Iedereen heeft hetzelfde doel.”

Twee beklimmingen

Aanvankelijk had Kuijt stiekem gehoopt drie keer naar boven te lopen. Maar tijdens de eerste klim bleek dat te veel en ging hij uiteindelijk twee keer omhoog. „Ook omdat ik de week ervoor nog van een ladder was gevallen.”

Na elke ronde zocht hij het oppeppunt van BIG Challenge op. „Daar werd je ontvangen met allerlei lekkere dingen als pannenkoeken met spek en een kop bouillon. Dat heb je dan echt nodig.”

Samen met de andere deelnemers van BIG Challenge ging hij over de finish. „We werden nat van de regen, maar dat maakte eigenlijk niets uit. Toen het eindbedrag van bijna 1,4 miljoen euro bekend werd, was dat een echt kippenvelmoment. Daar doe je het uiteindelijk voor.”

Belang kankeronderzoek
Tijdens de week kwam het belang van kankeronderzoek opnieuw heel dichtbij. Een collega van zijn vrouw bleek plotseling uitgezaaide darmkanker te hebben. „Dinsdag werd er bloed geprikt omdat ze niet lekker was. Donderdagavond, precies op het moment dat het bedrag bekend werd gemaakt, kregen we een bericht dat ze was overleden. Ze was pas 51 jaar. Een mokerslag. Dan weet je weer precies waarom we dit met elkaar doen.”

Ook zijn eigen moeder profiteert van de vooruitgang in het kankeronderzoek. Zij heeft chronische beenmergkanker. „Drie jaar geleden ging het niet goed en mocht ze een nieuw medicijn proberen. Dat sloeg gelukkig goed aan en ze heeft nauwelijks bijwerkingen. Dan zie je wat onderzoek kan opleveren.”

Vooruit kijken
Inmiddels kijkt Kuijt alweer voorzichtig vooruit. „Volgend jaar? Voor 99,9 procent ben ik er weer bij. Het is besmettelijk. De Vierdaagse is ook mooi, maar dit heeft zo'n totaal andere lading. Het goede doel, de saamhorigheid. Als mijn gezondheid het toelaat, wil ik weer als deelnemer mee. En daarnaast nog wat vrijwilligerswerk doen.”

Voorlopig wacht thuis nog genoeg werk. Na ruim dertig jaar verhuist het echtpaar vanaf de voormalige bedrijfslocatie naar een huis aan de andere kant van het dorp. „Maar deze week neem ik voor altijd mee.”