Rob van Haare beleeft Alpe d’HuZes met BIG Challenge

‘Die vijfde klim was zwaar, maar de saamhorigheid geeft je vleugels’

Toen pluimveehouder Rob van Haare uit Wanroij dit jaar meedeed aan Alpe d’HuZes met BIG Challenge, wist hij niet wat hem te wachten stond. De saamhorigheid, de verhalen van deelnemers en de sportieve uitdaging maakten diepe indruk. Hij beklom de Alpe d’Huez vijf keer en droeg samen met Eric Verbruggen het finishbord van BIG Challenge. “Het is veel meer dan een sportprestatie. Het is een levenservaring.”

Toen pluimveehouder Rob van Haare uit Wanroij vorig jaar besloot mee te doen aan Alpe d’HuZes met BIG Challenge, had hij niet kunnen vermoeden hoeveel indruk het evenement op hem zou maken. De sportieve uitdaging, de verhalen van mededeelnemers en de enorme saamhorigheid maakten diepe indruk. Uiteindelijk beklom hij de Alpe d’Huez vijf keer en droeg hij samen met Eric Verbruggen uit Overloon het finishbord met daarop de opbrengst van BIG Challenge. “Het is veel meer dan een sportprestatie. Het is echt een levenservaring.”

Voor Rob van Haare begon het avontuur ruim voor de eerste haarspeldbocht van de beroemde Franse berg. Toen zijn 63-jarige oom Hans zijn strijd tegen kanker op moest geven, besloot hij mee te doen. „Dan gaan wij ook mee”, zei zijn moeder Marja. Zijn vader Sjaak kocht een racefiets en ze gingen samen trainen. „Ik had nog niet zolang een racefiets en ben toen echt fanatiek gaan trainen. Meestal twee keer per week, soms drie keer. Dat moest ook wel, want zo’n berg beklim je niet zomaar”, blikt Rob terug.

Dat trainen viel niet altijd mee. Met hun vermeerderingsbedrijf in Wanroij en hun vleeskuikenbedrijf in Sint Anthonis is er altijdwerk. Vooral in het voorjaar was het lastig om tijd vrij te maken. „In maart en april heb ik bijna vijf weken nauwelijks gefietst. Het was druk: het vermeerderingsbedrijf kwam leeg, dus schoonmaken en ook nog verbouwen. Lichamelijk werk is ook training", lacht Rob.

De basis bleek voldoende. Maandag met de BIG Challenge training op de Alpe d’Huez voelde Van Haare dat het goed zat. „Je merkt daar pas echt wat hoogtemeters betekenen. Thuis kun je trainen wat je wilt, maar een berg van veertien kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van acht procent is toch iets heel anders.”

Niet alleen het klimmen vraagt aandacht. Ook het afdalen. Daar hadden zowel Rob als Sjaak voordeel van hun motorcrossverleden. „Ik ben gewend om snelheid te beheersen en vooruit te kijken. Dat helpt enorm.”

Duizenden kaarsen
Woensdag moedigde hij de Zussen van het team aan en reed de pendeldienst van de top naar het entertainmentpunt van BIG Challenge. „Leuk om te doen en alvast wat proeven van de sfeer.” Op donderdagmorgen vertrokken duizenden deelnemers voor de afdaling. Om half 5 startte Rob van Haare met de eerste beklimming. „Dat was bijzonder. Je rijdt met duizenden lichtjes de berg op. Dat geeft meteen een speciaal gevoel.”

Zijn klimtijden bleven opvallend constant. „1 uur 40 minuten, vanaf de derde klim zag ik onderweg teammaat Bart van Tienen regelmatig. We fietsten op ons eigen tempo maar zagen elkaar vaak. Dat motiveerde”, blikt hij terug. „Onderweg krijg je wat hapjes maar bij het BIG Challenge oppeppunt kun je eten en drinken wat je nodig hebt. Daardoor blijf je energie houden.” Aan het eind van de dag had zijn fietscomputer bijna 6.000 verbrande calorieën geregistreerd. „Dan besef je pas wat je lichaam op zo’n dag verbruikt.”

Toch zijn het niet de cijfers die hem bijblijven. Veel meer indruk maakten de verhalen van deelnemers die zelf kanker hebben gehad of dierbaren verloren. „Dinsdags houdt BIG Challenge altijd een motivatiebijeenkomst. Dan realiseer je je weer waarom iedereen daar staat. Voor mij was dat misschien wel het meest indrukwekkende moment van de week.”

Die combinatie van sport en emotie maakt Alpe d’HuZes volgens hem uniek. „Iedereen heeft zijn eigen verhaal. De één fietst voor een overleden familielid, de ander voor een vriend of collega. Daardoor ontstaat een enorme verbondenheid.” Ook thuis werd intensief meegeleefd. Familieleden volgden de beklimmingen via televisie en sociale media.

Waar de ochtend nog zonnig begon, sloeg het weer in de loop van de middag om. Tijdens de vijfde beklimming begon het stevig te regenen. „Omhoog fietsen gaat dan nog wel. Je blijft warm doordat je inspanning levert. Maar afdalen wordt ineens een heel ander verhaal. Je koelt snel af en het wegdek wordt gladder.”

Rob besloot na vijf beklimmingen te stoppen. „Een zesde klim zat er wellicht nog in, maar we waren uitverkozen om als team Land van Cuijk het finishbord de finish over te dragen. Daarvoor moest ik wel op tijd boven zijn.”

Sponsoren uit de sector

Belangrijker als de sportieve prestatie was de fondsenwerving. Dankzij steun uit de pluimveesector en zijn uitgebreide netwerk hoefde Rob niet zo veel moeite te doen om sponsoren te vinden. „Dat heeft me echt verrast. Met kerst had ik mijn streefbedrag van 5.000 euro al opgehaald. Mensen wilden graag bijdragen. In de laatste dagen voor het evenement kwamen zelfs nog veel extra donaties binnen. En mijn teamgenoten en aanhang hebben veel mee georganiseerd en geholpen.”

BIG Challenge zamelde dit jaar uiteindelijk 1.338.575 euro in voor kankeronderzoek. Team Land van Cuijk leverde daar ruim 106.000 euro aan bij. „Dat zijn bedragen waar je trots op mag zijn. Je ziet dat mensen bereid zijn om iets te doen voor onderzoek naar kanker.” Team Land van Cuijk organiseerde een Benefrietfestival, verkocht worstenbroodjes en Rob zamelde veel geld op met carnaval.

Indrukwekkende finish

Het absolute hoogtepunt volgde aan het einde van de dag. In de stromende regen verzamelde de complete groene colonne van BIG Challenge zich voor de gezamenlijke finish. Samen met Eric Verbruggen uit Overloon mocht Rob het finishbord met daarop het eindbedrag van 1.338.575 euro dragen. „Dat was echt een kippenvelmoment. Je rijdt daar met de 227 deelnemers over de finish. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, heeft maanden getraind en acties gevoerd. Dan komt alles samen”, zegt hij trots.

Of hij nog eens mee zou doen, weet Rob nog niet. „Ik hoop dat kanker niet dichtbij komt maar ik wil zeker nog eens gaan. Dan graag samen met mijn gezin.” Vriendin Janne, werkzaam in het onderwijs, en zoontje Gijs (1) beleefden het evenement vanuit thuis.

Na thuiskomst wachtte direct weer het werk op het pluimveebedrijf. Dankzij hulp van zijn broer Stan en een weekendkracht was alles uitstekend verlopen. De jonge kuikens waren in goede handen, ze hebben weinig grondeieren en ook de onlangs geïnstalleerde nieuwe inpakmachine draaide probleemloos. „Dat gaf rust. Ik ben tijdens de hele week nauwelijks gebeld. Dan weet je dat het thuis goed gaat.”

Als hij terugkijkt, overheerst vooral dankbaarheid. „Voor de mensen die hebben gesponsord, voor de vrijwilligers die alles mogelijk maken en voor de deelnemers die hun verhaal delen. Natuurlijk ben ik trots op die vijf beklimmingen. Maar wat me het meest bijblijft, is de saamhorigheid. Je gaat voor een sportieve uitdaging naar Frankrijk en komt terug met herinneringen voor het leven.”