Marianne Sloot deed met BIG Challenge mee aan Alpe d’HuZes

‘Je wordt de berg op gedragen’

Toen melkveehoudster Marianne Sloot uit Makkinga zich inschreef voor BIG Challenge en Alpe d’HuZes, vond ze een streefbedrag van 2.500 euro al ambitieus. Daarna ging het doel naar 5.000 euro, het BIG Challenge doel. Inmiddels staat het streefbedrag op 7.500 en ook dat bedrag is alweer gehaald. Maar voor Marianne draait de week in Alpe d’Huez om veel meer dan geld ophalen. Het gaat over saamhorigheid, dankbaarheid, grenzen accepteren en genieten van wat wel kan.

„Dat het streefbedrag opnieuw gehaald is, vind ik echt bijzonder”, vertelt Marianne een dag na haar deelname. „Ik had nooit verwacht dat zoveel mensen mee zouden leven. Vanuit het dorp, familie, vrienden, kennissen, mensen uit de sector; overal kwamen steunbetuigingen vandaan. Dat is hartverwarmend.”

Voor Marianne (51) heeft de actie een persoonlijke betekenis. De Friese melkveehoudster leeft met uitgezaaide borstkanker. Dankzij nieuwe behandelmethoden en onderzoek heeft zij meer kwaliteit van leven dan enkele jaren geleden mogelijk was geweest. Daarom besloot ze zich in te zetten voor BIG Challenge, boeren en tuinders tegen kanker.

„Onderzoek maakt voor mij echt het verschil. Dankzij nieuwe technieken, zoals MRI-gestuurde bestraling van mijn nek en heup, kan ik nog functioneren op ons melkveebedrijf en thuis. Daarom dacht ik: ik wil ook iets bijdragen.”

Samen met haar man René runt Marianne een melkveebedrijf in het Friese Makkinga. Ze houden 175 koeien en 95 stuks jongvee op ongeveer 100 hectare zandgrond. Gras en mais vormen de basis voor het rantsoen. Marianne werkt volop mee in het bedrijf. Ze hebben vier zonen. Lars zit mee in de maatschap en de derde Björn studeert mbo-veehouderij en melkt op een ander bedrijf. „Samen hebben Lars en Björn het bedrijf gerund toen wij weg waren”, zegt Marianne.

 

Familie erbij

Zondag arriveerde Marianne met haar man en jongste zoon Min Alpe d’Huez. De dagen daarna stonden in het teken van voorbereiden, trainingen en kennismaken met andere deelnemers. „Het bijzondere is dat je met mensen bent die je helemaal niet kent, maar toch voelt het alsof je er zomaar een familie bij krijgt”, vertelt ze. „Iedereen helpt elkaar. Als er iets geregeld moet worden, gebeurt dat gewoon. Dat vind ik echt typisch voor BIG Challenge.” Dat gevoel van verbondenheid viel haar de hele week op.

„Je merkt dat iedereen wel iemand kent die kanker heeft gehad of eraan is overleden. Daardoor begrijp je elkaar zonder veel woorden. Het maakt niet uit of je boer bent, patiënt of supporter. Je staat daar samen voor hetzelfde doel.”

Dinsdag tijdens de motivatiebijeenkomst van BIG Challenge vertelde Marianne haar verhaal. „Dat was wel even spannend, maar het ging goed.” Ze bereidde haar verhaal thuis voor. „Mijn moeder, zusje, twee vriendinnen en vriendinnen van de HAS in Dronten hebben meegelezen. Dat vond ik prettig. Zij kennen mij goed en konden aangeven of het echt mijn verhaal was.” Met haar kenmerkende uitspraak: „Als je de ene voet voor de andere kunt zetten, kun je lopen.”

De eerste klim

Op donderdag begon Marianne aan haar wandeltocht naar boven. Hoewel ze zich goed had voorbereid, werd het zwaarder dan verwacht. „Bij de derde bocht dacht ik eerlijk gezegd: als ik straks boven ben, dan is het klaar. Mijn benen waren zwaar en het was behoorlijk broeierig.” Maar ze liep door. „Onderweg zijn er overal vrijwilligers en supporters. Mensen vragen hoe het gaat, geven iets te eten of drinken en moedigen je aan. Je wordt echt omhoog gedragen.” Net voor achten finishte Marianne.

„Ik heb bewust een tijd gezeten bij het oppeppunt. Eten, drinken en bijkomen. Daarna ging het weer. Dat is ook een les die ik thuis probeer toe te passen: soms moet je even stoppen om verder te kunnen.”

Grenzen herkennen

Ze begon aan de tweede klim. „Tot bocht elf was dat best pittig. Daarna kwam er een frisse wind opzetten. Dat hielp enorm.” Bovendien kon ze meer genieten van de omgeving. „De tweede keer zag ik veel meer van de berg. De skiliften, de bergen, de uitzichten. Dat maakte het echt de moeite waard.” Toch voelde ze ook duidelijk waar haar grens lag. „Mijn heup begon steeds meer op te spelen. Vooral toen ik weer door Alpe d’Huez liep. Dat was voor mij het signaal om niet te forceren.” Die houding past bij wat ze de afgelopen jaren heeft geleerd. „Mijn benen moeten het werk doen, niet mijn hoofd. Soms wil je meer dan je lichaam aankan. Dan moet je accepteren dat het vandaag niet lukt.”

Tussen de beklimmingen door maakte Marianne gebruik van de faciliteiten die speciaal voor de BIG Challengers beschikbaar waren. „Ik ben zelfs nog naar de fysiotherapeut geweest.” Ze lacht. „Die behandeling was stevig, maar het hielp wel.”

Mark liep twee keer mee over de finish. „Dat vond ik misschien nog wel mooier dan de beklimmingen zelf. We hebben samen herinneringen gemaakt.” Na de finish renden moeder en zoon zelfs nog een stukje bergafwaarts richting de rotonde. „Gewoon omdat het kon.”

Leven met uitgezaaide kanker

Tijdens de hele week stond haar ziekte niet centraal, al is die natuurlijk altijd aanwezig. „Ik kan er open over praten, maar ik wil niet dat het altijd het onderwerp van gesprek is.” De ziekte heeft haar kijk op het leven veranderd. „Je leert accepteren dat er goede en slechte dagen zijn. Soms wil het gewoon niet. Dan is dat zo.” Ook met haar man René bespreekt ze moeilijke onderwerpen. „We hebben het gehad over wat we willen als het ooit de verkeerde kant op gaat. Dat hebben we besproken en daarna ook weer afgesloten. Dan kun je samen verder en genieten van de tijd die je hebt.”

Boodschap aan collega-boeren
Marianne heeft ook een duidelijke boodschap voor andere boeren. „We zijn in de agrarische sector gewend om altijd door te gaan. Maar wees ook zuinig op jezelf.” Ze merkt dat veel boeren zichzelf wegcijferen. „Neem tijd voor elkaar. Ga een nachtje weg met je partner. Maak een wandeling. Geniet bewust van een middag samen. Dat lijkt misschien simpel, maar het is goud waard.”

„Ik ben ontzettend dankbaar dat ik dit heb kunnen doen. Voor alle steun, alle mensen die hebben gedoneerd en iedereen die heeft meegeleefd. Deze week heeft opnieuw laten zien dat opgeven echt geen optie is.” Meedoen is een cadeau voor het leven. „Al is het eigenlijk wel erg dat ik er pas aan dacht toen ik zelf ziek werd. Het in onbeschrijfelijk deze week. Interessante bijeenkomsten waar wetenschappers uitleggen welke resultaten ze bereiken. Ik hoop dat ik nog lang van het leven kan genieten. Deze week ben ik gedragen en draag ik mee in mijn hart.”