Doneer hier tegen kanker

Zoek een team of fietser

Tussenstanden
Gedoneerd € 19.588,00
Aantal teams 28
Aantal deelnemers 134
gepost op 8 juli 2019

‘De oneliners blijken op die berg allemaal uit te komen’

BIG Challenge-deelneemster Henny Verhoeven blikt terug op een heel speciale week.

“BIG Challenge maakt het verschil, een rimpeling in het water, het staat nooit meer stil”. Dagenlang zat dit nog in mijn hoofd, regels uit het BIG Challenge lied van Maarten Peters. “De berg wacht, ze strekt haar armen uit, vriend of vijand wat zal het zijn?”, regels uit het Alp d’HuZes lied. En als je daar bent dan weet je exact wat ermee bedoeld wordt.

Na maanden van training, opzien tegen die enorme berg, de twijfel of ik het wel zou kunnen, werd de Alpe d’Huez dan toch een vriend. Een prachtige berg die voor altijd met heel veel mooie herinneringen in mijn hart ligt opgesloten. Of ik wil vertellen hoe het was voor mij? Is het überhaupt in woorden te vatten?

In november bezocht ik de startbijeenkomst van BIG Challenge. Ik was 20 kilo afgevallen en het leek me een mooi moment om een nieuwe uitdaging aan te gaan. BIG Challenge zat al langer in mijn hoofd, de verhalen en de beelden die voorbijkwamen intrigeerden mij. Het doel is geld inzamelen voor KWF-kankerbestrijding. Niemand hoeft mij uit te leggen hoe belangrijk dat doel is, ik verloor mijn moeder toen zij 52 en ik 25 was aan baarmoederhalskanker. Enough said.

Ik ging alleen en wilde in een koeienteam, maar dat was er niet. Ik ontmoette Jos, melkveehouder, en ter plekke besloten we dat koeienteam op te richten. Dat moment daar, resulteerde in een prachtige week met Jos en zijn partner Diny en mijn 2 kinderen in een appartement. Het klikte heel goed. Alpe d’HuZes zit vol oneliners, zoals ‘vreemden worden vrienden’. En zo is het ook. Die oneliners blijken op die berg allemaal uit te komen. “Onmacht omzetten in kracht’ is er ook zo een. Ik vond het allemaal wat overdreven, het zal wel. Maar als je daar bent begrijp je het. Het is exact wat er gebeurt: dat gevoel van onmacht heb je vertaald in een geweldige prestatie. Een fysieke prestatie maar ook het inzamelen van geld is een enorme prestatie. Ik heb bijna 11.000 euro ingezameld en ben daar net zo trots op als op de fysieke prestatie. Je verlegt je grenzen, je groeit als persoon. 

Iedereen die ik spreek ziet er tegenop: bij BIG Challenge moet je 5.000 euro inzamelen. Ik zag er ook tegen op, als een berg. En toch is dat inzamelen van geld onderdeel van je reis en persoonlijke groei. In het begin moeilijk, eng, onwennig. Ben je eenmaal op gang wordt het steeds makkelijker en word je gedragen door de vele mooie reacties die gepaard gaan met de donaties. Mijn Alpe d’huZes-pagina werd mijn ‘lievemensenpagina’. De wereld zit er vol mee!

Op de berg word je ook gedragen. Je naam staat voor op je deelnemersbordje, wildvreemden moedigen je aan: ‘je kunt het Henny”, “kom op Henny”, “goed bezig Henny”. En ze zien wel aan je of het makkelijk gaat of dat je net in een dip zit. Het geeft je dan net even die lach op je gezicht. En hop, weer een paar meter verder. En dan fietst er iemand naast je, “gaat het?” “Nou ik zit er eigenlijk net doorheen”, je zegt maar meteen hoe het is tegen die wildvreemde. Na wat heen en weer gepraat, wat je net over dat dode punt helpt zegt ie: ”Nou Henny, ik was aan het afdalen dus ik ga weer.” En ineens besef je dat er niet een wildvreemde naast je fietste maar een bekende die jou tijdens het afdalen had gespot en de moeite nam om om te draaien, je in te halen en je toe te spreken. Alleen dat al gaf me weer vleugels. Want natuurlijk heb je zware momenten als je omhooggaat. Maar: “Pijn is voor even en opgeven voor altijd.”

En dan de laatste klim, met het BIG Challenge team, in onze prachtige outfit over de finish. Alles bij elkaar 182 man. Ik klom 3 keer, de 2ekeer ging belabberd, ik had enorme pijn aan mijn knieën. En toch wilde ik de mooiste, gezamenlijke klim niet missen. “We duwen je wel omhoog”. Nou dat is echt mijn eer te na hoor. Maar het ging prima. Totdat ik bijna boven ben, daar is het nog even heel steil, en met 13 kilometer klimmen al in de benen is dat zwaar. Loodzwaar. Ik zie een bekende staan die me eerder al een Hermannetje aan bood (een duwtje in de rug). Ik weigerde toen maar had hem nu wel nodig. Langzaam schuif ik naar zijn kant van de weg en op het moment dat ik hem aan wil spreken voel ik een hand in mijn rug. Ik word, precies op het goede moment, geduwd. Mijn Hermannetje. Je dag is niet compleet zonder een Hermannetje; of je geeft er een of je krijgt er een. Peter duwt me het dorp door, wat een verlichting! Voor de finish is het vlak, het laatste stuk red ik alleen. Voorop rijden de varkensboeren met een bord met het opgehaalde BIG Challenge-geld. Bijna 750.000 euro. Het publiek klapt en roept. Ik hoor ze “kanjers, toppers, jullie zijn geweldig” en op de achtergrond scanderen ze “boeren, boeren!” Er is hier niets dan respect voor het enorme boerenteam. Ik zuig de positiviteit op, met een hand aan het stuur en één hand met de duim omhoog ga ik naar de finish. Genietend. Dit maak je nooit meer mee.

Iedereen zegt: je gaat huilend over de streep. No way: ik ging over de streep met een gebalde vuist en in mijn hoofd riep ik “gelukt mam!” Die tranen komen pas vandaag, 3 weken later, vanmiddag vier ik mijn verjaardag, voor de 21ekeer zonder moeder. Mijn schoonvader komt waarschijnlijk voor het laatst op mijn verjaardag, hij heeft longkanker en is terminaal.

Volgend jaar ga ik weer naar die berg, voor die rimpeling in het water. Mijn bijdrage leveren want op een dag is kanker geen terminale ziekte meer: niemand meer dood aan kanker! Ook die oneliner gaat uitkomen.


Reacties

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Bericht:
 
Volg BIG Challenge op social media
     
Sponsoren
Filmpje
BIG Challenge in het nieuws
Partners
  Contact   Privacyverklaring